We schrijven eind jaren ’70, begin jaren ’80: op muzikaal gebied een ongemeen boeiende en woelige periode. Zonder diegenen die bewust de ‘60’er jaren hebben meegemaakt tegen te spreken of ongelijk te willen geven, mag op zijn minst gezegd worden dat muzikanten eind jaren ’70, jaren ’80, in een ongelooflijke creatief decenium hun ding konden doen, een periode waarin alles mogelijk was, waarin de muziek nooit voorheen zo werd geïnspireerd door wat er in de maatschappij leefde: protest, bewustmaking, meningsuiting, vrijheid, maar ook puur plezier, allemaal vertaald in echt vernieuwende én blijvende muziekstijlen.

En, als je deze periode hebt belééfd, is het inderdaad pas achteraf dat je gaat beseffen hoe opwindend ze was, hoe speciaal ze was, je gaat beseffen dat je wel écht een bevoorrechte getuige bent geweest in een zeer opmerkelijke muzikale periode, die zich volgens een bescheiden mening tot op heden niet heeft herhaald.

Met deze fantastische muzikale tijd als achtergrond, beste lezer, situeert zich in een klein Vlaams Brabants dorp, genaamd Wespelaar, een groep jongeren. Een groep jongeren die deden wat de jeugd toen deed op een dorp, namelijk fuiven, maar die zichzelf ook beschouwden als experten in de evolutie van de muziek, wat natuurlijk weer de aanwezigheid op de fuiven verantwoordde (het ging hem natuurlijk om dansen en pinten drinken ...). Deze jongelingen dweepten met de klassiekers als Deep Purple, Rainbow, Manfred Mann’s Earth Band, Pink Floyd, Santana (oh zoete nostalgie ...), maar ze werden nieuwsgierig en geprikkeld en uiteindelijk, (tijdelijk) onvoorwaardelijk trouw aan de ideeën van The Jam, The Clash, The Stranglers, The Sex Pistols enz. Maar evenzo werden ze getroffen door dingen als Roxy Music, Soft Cell, Human League, Orchestral Manoeuvres in the Dark, Madness, en door nog méér en méér nieuwe, maar verbazingwekkende en aandacht trekkende muziek.

Op een bepaald moment echter, overgoten en bedwelmd door ongelooflijk aantrekkelijke en opwindende nieuwe dingen, trokken deze jongelingen een lijn: waar ligt de oorsprong ? Waar liggen de fundamenten van al deze nieuwe muzikale rijkdom ? Gedreven als een ontdekkingsreiziger keerden zij op hun stappen terug, en uiteindelijk, ondermeer via The Rolling Stones, kwamen ze waar ze in feite nooit waren weggeweest: the negro blues, the mississippi delta, de muziek die zijn oorsprong vindt in het emotioneel vertolken van het dagelijkse leven van de zwarte in het vroegere Amerika. De simpele statement van Muddy Waters: “The blues had a baby, and they named it rock’n’roll”, trof hen voluit en werd opeens overduidelijk. Ze hadden de bakermat, de oorsprong, van de rock’n’roll en alle daaruit voortvloeiende moderne muziekstijlen gevonden: The Blues.

De puurheid, de eerlijkheid, het gevoel, de vreugde en het verdriet in de bluesmuziek raakte hen zo, dat ze echte “die hard fans” werden. Ze gingen op zoek naar muziek van de oude blueslegendes, maar waren even hongerig naar de hedendaagse vertolkers van de blues, naar de evolutie die zich binnen de bluesmuziek zelf afspeelde. Elk weekend zochten ze niet de nichterige discotheken op, maar zaten ze aan de toog van hun stamkroeg, kaffee De Zwaan, wat dan ’s avonds gegarandeerd een echt blueskaffee werd. Maar nog waren ze niet tevreden: ze wilden de wereld deel laten uitmaken van hun gigantische ontdekking van de puurste, eerlijkste en beste muziek die er bestaat. Ze beschouwden het als een missie, zij wilden daadwerkelijk de blues promoten !

Zo kwam de dag, en het was zonnig weer die dag, dat één van hen besloot dat ze eens een beetje georganiseerd bij mekaar moesten zitten, en plannen maken ! Die dag sprong hij op zijn fiets, en bij zich had hij een aantal brieven, persoonlijke uitnodigingen tot een bijeenkomst. Op de brieven, die hij doelgericht bij de andere jongelingen in de bus stak, had hij nicknames geschreven, namen van het toen razend populaire Leugenpaleis op Studio Brussel: hij stak er eentje in de bus bij Magda Vandamme, bij Kim De Hert, bij Joe Roxy, bij Clement Peerens ...

De jongelingen kwamen bij mekaar en stichtten de ondertussen legendarische vzw “het Wespelaars Blues Comité” !! Het doel: promoten van de blues door het organiseren van live optredens en kaffee chantants in kaffee De Zwaan. In die vroege periode kende deze formule een ongelooflijk succes. Het bestuur van de opgerichte vzw spaarde geen moeite om de betere belgische bluesacts naar Wespelaar te halen. De optredens in de zaal van kaffee De Zwaan, de kaffee chantants, werden een spectaculair begrip, een sensatie die al snel van vrij ver buiten Wespelaar publiek aantrok. Al snel leek het alsof de blues in Wespelaar was heruitgevonden, meer nog, en waarvoor we nog altijd dankbaar zijn: Wespelaar werd bekend in de belgische bluesscène. We schrijven nu midden jaren ’80 en het was prachtig !! Maar nogmaals: nog waren de jongelingen niet tevreden, het kon beter !!

Tijdens één van de blues avonden in kaffee De Zwaan, daagde iemand de jongelingen uit om de toen populaire Dana Gillespie het jaar daarop te laten optreden op de terreinen van de chiro. De jongelingen, uiteraard, namen de uitdaging aan. Maar ... ze slaagden er niet in, toch niet in het daarop volgende jaar. De gedachte echter, het idee, bleef hangen ... waarom geen concert in openlucht in Wespelaar, in de zomer, waarom niet groeien naar een bluesfestival ? Meer nog, hoe beter bluesmuziek op een eerlijke en gemeende manier te promoten dan door een gratis bluesfestival ? Hier, beste lezer, werd SWING verwekt, het was enkel nog wachten op de geboorte ...

Eind ’87, begin ’88 werden concrete plannen gemaakt om in augustus ’88 de eerste editie van het Swing Blues Festival te brengen. Er werd ongelooflijk veel werk en tijd ingestoken door een hoop overtuigde en enthousiaste vrijwilligers. Maar Swing 88 stond er: een tweedaags gratis bluesfestival in het dorpscentrum van Wespelaar, met op het podium een fantastische affiche van belgische bluesmuzikanten!

Gesterkt door het succes van deze eerste editie, lonkten de jongelingen al vlug naar het buitenland. Het jaar daarop stonden reeds een aantal Britse bluesbands, gereputeerd in de britse bluesscène, op het Swing podium. Daarnaast, en daar is nooit vanaf gegaan: blueswerk van eigen belgische bodem, de zoektocht naar fantastisch talent van eigen bodem, dat er echt wel is. Vanaf toen, is het in feite alleen maar gegroeid, Swing werd een driedaags festival, een vaste waarde op de festivalkalender, wordt geapprecieerd door zowel publiek als muzikanten, heeft een nadrukkelijke eigenheid en identiteit als bluesfestival, gaat nog steeds op zoek naar de authenticiteit binnen de verschillende bluesstijlen, wil de ervaringen van deze boeiende ontdekkingsreis nog steeds van de daken schreeuwen en delen met de wereld, en dat, beste lezer, nog steeds als een gratis festival ! Het zou gewoon niet passen, niet kloppen, om vanuit een dergelijke motivatie, geld te vragen om Swing te kunnen meemaken...

Ondertussen, ondertussen, beste lezer, zijn we twintig jaar verder. Het Wespelaars Blues Comité is er niet meer, de zaaloptredens en kaffee chantants zijn er niet meer, de jongelingen zijn geen jongelingen meer, ze zijn ook niet meer de drijvende kracht achter Swing, neen, op tijd en stond hebben ze de fakkel doorgegeven, tot op het huidige moment dat, twintig jaar later, even gedreven en enthousiaste mensen Swing verderzetten, hun stukje doen om de blues een podium te geven. Tal van mensen, medewerkers, vrijwilligers, sponsors, belgische, britse, amerikaanse en andere bands hebben Swing gemaakt tot wat het nu is, en dat is ontegensprekelijk iets unieks !!

Maar in naam van de jongelingen van toen: een diep respect en dankbaarheid tegenover al de arstiesten die op het Swing podium stonden, tegenover U, geacht publiek, want zonder U natuurlijk geen Swing, tegenover al de medewerkers en sponsors van toen en nu die er in geloofden en er nog steeds in geloven...and hey, it don’t mean a thing if you ain’t got that Swing !!

En euh, ja, Dana Gillespie is er nog altijd niet geweest .........